Fragmenty przykładowych prac

"Jest tylko jedna rzecz w życiu ludzi, narodów i państw, która jest bezcenna: tą rzeczą jest honor"- wygłosił kiedyś w mowie sejmowej z 1939r. pułkownik Józef Beck, bliski współpracownik Józefa Piłsudskiego. Powyższa myśl dotyczy jednej z tych wartości, które czynią jej posiadacza wyjątkowym, godnym człowiekiem. Nikomu z nas nie są obce zwroty, które utrwaliły się na dobre w polskiej mowie potocznej, a które odnoszą się do pojęcia honoru, ukazując jak różne aspekty posiada ta wartość: słowo honoru, miejsce honorowe, loża honorowa, wyjść z honorem ( z sytuacji) czy nawet bramka honorowa, pozostająca w kręgu zagadnień sportowych. Również w literaturze motyw honoru oraz dzielności głównego bohatera był często poruszany: począwszy od starogreckich eposów, dotyczących czynów herosów, poprzez literaturę parenetyczną średniowiecza, która stworzyła wzorzec rycerza, skończywszy na literaturze współczesnej, w której kwestia honoru zderzona została z okrucieństwem II wojny światowej(...)

Femme fatale czyli kobiety upadłe to bohaterki naszpikowane negatywnymi cechami charakteru, przynoszące porażkę i zgubę mężczyznom, którzy odważyli się do nich zbliżyć. Motyw "femme fatale" wywodzi się ze starożytnych wierzeń. W Nowym Testamencie postacią najbardziej z nim utożsamianą, która na przełomie XIX i XX w. została uznana za symbol kobiety fatalnej, była pasierbica króla Heroda - Salome, która urzekłszy swym tańcem widzów zażądała w nagrodę głowy Jana Chrzciciela. Przykłady takiej postaci możemy odnaleźć w tekstach kultury będących wytworem artystów różnych epok. Jedną z nich wykreował w swojej tragedii William Shakespeare, uznawany za mistrza w ukazywaniu ludzkich charakterów.

Lady Makbet- żona tytułowego Makbeta, pana szkockiego, a następnie króla Szkocji, była w tragedii głównym motorem tragicznych zdarzeń. Bezwzględna, stanowcza i silna psychicznie, z konsekwencją dąży do realizacji obranego celu, łamiąc powszechnie przyjęte normy moralne. Postanawia popchnąć męża do zbrodni w momencie, gdy dowiaduje się, iż czarownice przepowiedziały mu rychłe objęcie tronu

(...)Ciekawym przykładem ujęcia wojny w sztukach malarskich jest cykl obrazów autorstwa Konstantego Mackiewicza "Tu byli ludzie" powstający w latach 1950- 1970. Ukazał w nich odhumanizowany świat, ekspresyjne wizje zagłady ludzkości. Chciałbym skupić się na jednym z obrazów zatytułowanym " Spalone miasto V", który silnie oddziałuje na wyobraźnię przez swą symbolikę.

Na pierwszym planie obrazu znajduje się pomnik uosabiający postać kobiecą, w tle widzimy ruiny budowli. Przykuwającym wzrok elementem są ukazane na dole obrazu piękne kwiaty. Kolorystyka zarówno tła jak i posągu zachowana jest w konwencji szarości i brązu. Powietrze jest mętne, mamy wrażenie że nad ruinami unosi się dym. Kwiaty natomiast kontrastują z resztą obrazu- są bowiem różnokolorowe, oplecione mnóstwem zieleni. Są one jedynym przejawem życia na tym obrazie- nie ma na nim bowiem żadnego człowieka, nawet posąg o kształcie ludzkiej postaci jest bez głowy. Możemy domyślać się iż jest to krajobraz jaki pozostawiła po sobie wojna- zniszczenie, ogólną zagładę ludzkości. W takim świetle piękne kwiaty mogą kojarzyć nam się z roślinnością z wiersza Kamila Krzysztofa Baczyńskiego "Pokolenie". Są one najprawdopodobniej wyhodowane na krwi ludzi, którzy stracili życie w czasie kataklizmu jaki tam zaszedł. Pierwszoplanowa postać - posąg , może kojarzyć się z aniołem. W wyciągniętej ręce trzyma wieniec, być może laurowy- w tym kontekście symbol upadku. Z pleców wyrastają jej kikuty skrzydeł, które zostały zniszczone w trakcie walki. Utrata skrzydeł wiąże się ze stratą wolności. Leżąca obok posągu głowa jest przerażającym symbolem śmierci i zniszczenia, będącymi głównymi atrybutami wojny. Ta malarska wizja będąc bardzo sugestywną, utwierdza nas w przekonaniu o brutalności i ogromie kataklizmu II wojny światowej(...)