Scenariusz na podstawie wiersza Jana Brzechwy "Arbuz"

Narrator: W owocarni arbuz leży

                I złośliwie zęby szczerzy

(„narrator-dziennikarz” stoi pośrodku sceny blisko krawędzi, z zapałem wypowiada swe kwestie –wskazując na rozgrywaną sytuację odsuwa się by ukazać ją widzom ;  arbuz stoi na szczycie podestu obok flagi z uniesioną dumnie głową; zaczyna powoli schodzić na niższe stopnie do innych owoców i wywołuje zamieszanie trącając je i rozpychając się między nimi)

Narrator: Tu przygani, tam zaczepi

(we wzbierającym się rwetesie, zaczyna wyróżniać się postać MELONA, który jako jedyny nie reaguje strachem na zaczepki ARBUZA; oburzony, podniesionym tonem stara się zwrócić mu uwagę)

Melon: Już byś przestał gadać lepiej

            Zamknij buzię

            Arbuzie!

(arbuz nie zwraca na niego uwagi , dalej rozpycha się wśród owoców, zaczepiając je ; wreszcie upatruje sobie „ofiarę”- MORELĘ, która przestraszona stara się schować za innymi owocami)

Narrator: Ale arbuz jest uparty

               Dalej sobie stroi żarty

               I tak rzecze do moreli

Arbuz: (ze złośliwym uśmieszkiem , zbliżając się do moreli zaczyna rozmowę;  gdy się do niej przysuwa ona stopniowo cofa się)

            Jeszcze  się nie widzieliśmy

             Pani skąd jest?

Morela: (niepewnie, drżącym głosem) Jestem Serbka

Arbuz: (ze złośliwą miną, triumfująco)

           Chociaż Serbka, ale cierpka

(morela odwraca się i  pochlipując usuwa się w tłum owoców, wśród którego narasta oburzenie; tymczasem ARBUZ schodzi na najniższy szczebel podestu, gdzie zauważa CYTRYNĘ ;ona stoi z podniesioną głową i z wyższością damy obserwuje jego poczynania )

Arbuz: Pani skąd jest?

Cytryna:  (z dumą) Jestem Włoszka

Arbuz:  (ze złośliwym wyrazem twarzy, dobitnie)Chociaż Włoszka, ale gorzka!

(cytryna prycha i z oburzoną miną , dumnie odwraca się od ARBUZA i podchodzi do innych; zaczyna rozmawiać z resztą owoców, wśród których znajduje się także roztrzęsiona MORELA; wszystkie owoce są zniesmaczone jego zachowaniem, nikt już nie kryje swego oburzenia; narasta coraz większa wrzawa)

(po raz kolejny MELON wyłania się z grupy , stając na jej czele i z większym niż poprzednio oburzeniem zwraca się do ARBUZA)  

Melon: To zuchwalstwo! To bezprawie!

             Zamknij buzię

             Arbuzie!

(ARBUZ lekceważy MELONA; wychwytuje coraz to nowe „ofiary”- popycha je, drwi z nich ; swą postawa podkreśla, iż jest najważniejszy i najlepszy)

Narrator: Lecz on za nic ma owoce

               Szczerzy pestki i chichoce

(w tym momencie MELON odważnym krokiem zbliża się w stronę ARBUZA; na jego twarzy maluje się irytacja i determinacja, aby pokazać melonowi, że nie jest bezkarny)

Narrator: Melon dość już miał arbuza

( MELON podciąga rękawy ; za jego plecami stoją skupione w gromadce owoce; na niektórych twarzach maluje się przerażenie, na innych oburzenie a niektórzy z  zaciekawieniem przyglądają się MELONOWI)

Melon: (wymachując pięścią) Szukasz guza!

            Będziesz miał za swoje sprawki!

(stojąc na podeście 2 zeskakuje z niego do ARBUZA stojącego na podeście najniższym; chwyta go za kołnierz i obydwaj przepychając się znikają za podestem)

Narrator: Runął wprost na niego z ławki

             Potem stoczył go pod ladę!

(przerażone owoce nasłuchują odgłosów bijatyki, flaga ustawiona na czubku podestu trzęsie się ;CYTRYNA  podbiega , żeby ją utrzymać; wreszcie nadchodzi zza podestu MELON w postrzępionej koszuli , niesie w ręku kawałek arbuza i zaczyna go jeść; wszystkie owoce szczęśliwe biją brawo)

Narrator: I tam zrobił marmoladę!

(owoce łapią się za ręce, w tle leci „Oda do radości” ,tańczą powoli w rytm muzyki z uśmiechami na twarzach, kurtyna stopniowo opada;  narrator może wypowiedzieć kwestię kończącą jego relację np. ”Z owocarni dla państwa na żywo- XX”  )